Sneeuw op de bergen, zon in het dal en….. een snelle scooter!

Een weekje Rhodos is een weekje toeristisch Europa. Alles is gemakkelijk voorhanden dus dat is mooi meegenomen. Eindelijk konden we hier ook de scooter laten ‘behandelen’. Inmiddels waren we er namelijk wel achter gekomen dat een tochtje op de scooter in de bergen niet te doen was….geen power genoeg dus. Een prima Engels sprekende monteur wist ons duidelijk te maken dat het geen enkel probleem was om het trage tweewielertje een beetje pittiger te maken. Als een Griek dat tegen je zegt word je wel een beetje huiverig. No problem betekent zeker niet ‘geen probleem’ in dit land. Maar inderdaad 2 dagen later (allle tussendetails zullen we jullie besparen) scheuren we nu moeiteloos de berg op ook al zijn we afgeladen met boodschappen. Prima dus. Ook de fietsenmaker is hier aanwezig dus de fietsen werden door ons zelf met wat nieuwe onderdelen opgefrist. Het stikt in Rhodos city van de metaalwerkplaatsen en allerhande figuren die aan van alles en nog wat sleutelen. Een paradijs dus om wat tools te laten maken voor het broodnodige onderhoud aan de boot. We hebben de week dus vooral nuttig besteed. Helaas kloppen de time-tables voor de bezienswaardigheden niet echt in de winter en de touristoffice functioneert ook nog maar nauwelijks, maar het is wel lekker rustig zonder al die meutes toeristen.
Ons uitstapje naar Lindos was (een dag later dan gepland aangezien we de enige bus gemist hadden) helemaal goed. Een klein badplaatsje met een historische tempel burcht 2 uur bussen van de hoofdstad. Witgepleisterde huisjes met bijna allemaal een klein dakterrasje en heel veel kleine straatjes om in te verdwalen. Heel erg gericht op de toerist maar daar hadden wij geen last van, zelfs het scoren van een ontbijtje was niet mogelijk. De burcht is een van de mooiste van Griekenland en de 2 oude Tempels die erin staan worden volledig gerestaureerd met hulp van EU gelden. Prachtige vergezichten, diepe kloven en lekker klauteren dus onder de stralende zon. We hebben het ezelpad genomen om te voelen wat zij met de duizenden toeristen in de zomer moeten doen. Nu hadden ze rust en stonden her en der genoegzaam naar ons gezwoeg te kijken.

Even op blote voeten lopen door het kunstmatig aangelegde zandstrand van de beach geeft je het gevoel thuis in Bloemendaal te zijn, lekker dus.
Na een weekje Rhodos weer verder gevaren richting de Turkse kust met onderweg de eerste sneeuwtoppen in zicht in de blakende zon.

Het wisselen van de Griekse voor de Turkse beleefdheidsvlag gaf het gevoel weer een beetje naar huis te gaan.

We waren nog maar nauwelijks aangemeerd in een spectaculaire baai of werden al weer uitgenodigd mee te lunchen en een biertje te drinken. Lekker thuiskomen heet dat. Geweldig.

Deze baai is alleen bereikbaar met de boot of per muilezel. Geen auto’s of ander lawaai makend vervoermiddel kan hier komen. Alles gebeurd per boot of muilezel. Geweldig om de logistiek van de locals te horen. In deze piepkleine baai komen tijdens het seizoen (april-november) makkelijk 35 tot 40 boten per dag in en uit varen, wat ongeveer gemiddeld 200 mensen betekend! De boten worden dan letterlijk tegen elkaar aan gestouwd. Wij kunnen ons de hectische toestanden nauwelijks voorstellen. Hier worden 125 broden per dag gemaakt in de zelfgebouwde oven door de eigenaar. Een primitief soort strandtent doet dienst als een restaurant/bar. De hele familie helpt mee, neven, nichten enz. Helemaal geweldig. Zelfgebouwde steigers van boomstammen, water van de berg, openhaardvuur, kristalhelder water vol vis en hier en daar wat tafels, hangmatten en stoeltjes geeft je een gelukzalig gevoel. Dit zijn de plekken die in de zomer overvol zijn maar nu zeldzaam stil en rustig. Wij moeten het doen met roepende bosuilen, krekels, sterren en watergeruis.
Deze week wordt voor ons even de afsluiting want we gaan nu ‘echt’ naar huis. In Fethiye leggen we de boot neer, die tijdens onze afwezigheid als ‘ luxe hotel’ gebruikt gaat worden door de ouders van onze Duitse Alegria vrienden.

Weer naar huis, bijpraten en Amsterdam snuiven. We hebben er onwijs veel zin in. Tot straks dus.

Groeten vanaf Fethiye (tussen Dalaman en Antalya)

Tot nu toe afgelegd: 5454 kilometer in 151 dagen. Draaiuren motor: 552

PS Eindelijk het goede shot van de dolfijnen kunnen maken:

Turkse en Griekse gewoontes!

Op zoek naar een beetje internet café kom je soms de gekste dingen tegen, vooral in de wat primitievere havens. Zo zaten we laatst te mailen terwijl de dames en heren bezig waren hun amandelnoten te pellen. We telden ten minstens 30 voorgekraakte 50 kg zakken die voor ze klaar lagen. De onafzienbare berg schillen werden op de grond gegooid. Het was voor hun een doodnormale zaak dat wij even online wilde. Een tafel en een stoeltje zijn altijd wel ergens vandaan te halen (zie foto).

Datca is een geweldig leuk stadje. Levendig met terrassen en kleine barretjes. Niet groot maar heel plezierig. We ankerden hier naast een tweemaster van 40 meter in afbouw voor een Duitser. Schitterende teak-dekken, twee keukens waar een beetje restaurant in Amsterdam jaloers op zou zijn, alle denkbare apparatuur voor binnen en buitenbesturing, aparte afdeling voor de 7 koppige bemanning en zelfs rondom onderwater verlichting. Ongelooflijk mooi schip. Na de rondleiding hebben we afspraken gemaakt om ons dek ook te vernieuwen. Ergens in februari gaat dat gebeuren want hij had nog twee maanden nodig om dit schip af te maken. De kapper kost hier overigens ook niet echt de wereld. 3x wassen, hoofdmassage, föhnen, knippen en nog een beetje meer verwennerij voor 7 euro. Lagge dus voor Suus.
Vanuit hier naar Marmaris met de bus is een fluitje van een cent. Een schitterende rit door de bergen in een luxe Dolmus. Voor 4 euro ben je onder de pannen met airco en muziek. Marmaris is heel gezellig in de winter maar volgens de berichten overvol en druk in de zomer. Een onafzienbare rij van toeristenboten lagen aan de kade afgemeerd aangezien er niets te doen was voor de schippers. Zelfs met Hollandse opschriften en aankondigingen. Heel veel leuke restaurants en geweldig leuke kleine straatjes met van alles en nog wat winkeltjes. We komen hier zeker nog met de boot want we willen het ‘feest’ wel eens meemaken in de zomer. We hebben hier ook onze kapot gewaaide Turkse vlag laten repareren bij een naai atelier. Een hele aardige meneer had het in 5 minuten gefikst en wilde er niets voor hebben. Hij was trots dat hij ‘zijn’ vlag mocht maken. Geweldig toch….Waar maak je dat nog mee.
De stille anker baaien blijven toch de mooiste plekken onderweg. In een van de schitterende baaien kwamen we een overwinterende Duitser tegen die al 25 jaar onderweg was. Hij lag er al drie maanden en was inmiddels wegwijs geworden in de regio. Hij had wel de mooiste plek dus wij moesten het met de één na mooiste doen (zie foto). Het lijkt wel of je in een heel stil slootje ligt ergens achteraf tussen de bergen. Hier en daar een eenvoudig vissertje in een geruisloos roeibootje en springende vissen. Thats all there is. (zie foto)
Inmiddels zijn we ook een beetje Griekse eilanden aan het hoppen. Het verschil tussen de mensen is opvallend duidelijk. In Turkije staan er altijd mensen op de kant om je te helpen met aanleggen, in Griekse wateren is dat niet het geval. Misschien als iemand toevallig langsloopt en je geluk hebt dat hij een touwtje wil aanpakken.

In Simi-bay, bij een schitterend klooster, en waar we ook de eerste kerstboom zagen, werden we overvallen door een zeilclub. Ongeveer 8 grote zeilboten legden om ons heen aan en begonnen na een kort bezoek aan de Monastry een bbq te organiseren. In Turkije waren we meteen uitgenodigd om mee te doen en mee te eten. Hier in Griekenland mochten we toekijken maar kregen gaandeweg, wel een beetje stiekem, ook wat te eten. Heerlijk overigens. Een grappig maar opvallend verschil. De Grieken zijn wel aardig maar niet uit zichzelf. Er moet wel een reden zijn en dat is in Turkije echt anders. Heel leuk om dat mee te maken terwijl de landen op sommige plaatsen nog geen 10 mijl van elkaar af liggen.

We spraken hier ook met een stel Zweeds/Griekse moeder en dochter die een restaurant hebben op Rhodos. We beloofden langs te komen als we Rhodos aan zouden doen. Inmiddels zijn we daar aangekomen. Een matige haven met weer heel veel wit plastic om ons heen. De oude stad is geweldig leuk maar in wintertijd een beetje dooie boel. Aan de auto’s en winkels te zien wordt hier heel veel geld aan de toerist verdiend. Eindeloos veel winkels met alle bekende merken en duizenden toeristen winkeltjes. ‘T is goed dat het winter is.

Groeten vanaf Rhodos (nog 13 dagen te gaan voor onze Amsterdam break)

Tot nu toe afgelegd: 5338 kilometer in 142 dagen. Draaiuren motor: 541

Serene stilte – Romantische baaien

Het kan niet op! Zomerse taferelen nog steeds op de Turkse wateren. Langzaamaan gaan we steeds zuidelijker en het weer voldoet aan al de verwachtingen. Zwemmen is nog prima te doen. Even doorkomen en dan is de watertemperatuur heerlijk. Voor de Turken zelf ligt dat wat anders. Waar wij met t-shirts, blote voeten en korte broeken lopen hebben zij altijd een lange broek aan en minimaal een trui. Hoe heet moet het hier ’s zomers wel niet zijn.

We hebben schitterende baaien gedaan de afgelopen dagen. De ene is nog mooier dan de andere. We zijn inmiddels begonnen met het geven van cijfers om nog enig onderscheid te kunnen maken. Soms lig je er met een vissersbootje, soms helemaal alleen. Ongelooflijk dat het zo rustig is. Uren varen we over de zee zonder ook maar een boot te zien. Echte stilte en echte duisternis hebben we kunnen herontdekken.

Om ons Griekse Transit-log up-to-date te houden hebben we ook nog even Kos aan gedaan. Ook hier weer een EEG papierwinkel met de haven politie, maar dit keer wel voor 0.88 eurocent (??!!). Geduldig tot 10 tellen en dan kan je weer verder. Gezellig eiland trouwens. Opvallend dat de winkeliers niet echt geïnteresseerd zijn of je nou wel of niets koopt. Er wordt hier dus al veel te veel geld verdiend want van enige service is geen sprake…..of zijn we te verwend met de behulpzame Turkse mentaliteit…..

Cleopatra Island was een hele gave ervaring. Zittend op het strand waar zij met haar geliefde Antonius zat voelt toch bijzonder (zie foto). Een klein primitief haventje, een bouwvallig kerkje en een schitterend bos-amfitheater maakte deze historische landing uniek. Hier zou je je droomtrouwerij moeten houden. Een uitzonderlijke locatie in een historische omgeving en o zo romantisch. Ze hebben inmiddels wel begrepen dat ze zuinig moeten zijn op hun schatten. Een bord vol geboden geeft dat direct bij aankomst al aan, zelfs je handdoek mag je niet meenemen op het strand! (zie foto).

Als je weer even in de bewoonde wereld terugkomt word je gelijk weer vriendelijk verwelkomd, dit keer met Turkse thee op de steiger. Al vissend en met de hond erbij word je weer bijgepraat over de gewoontes op het eiland. (zie foto). Jammer dat na veel sleutelen aan de hopeloos verouderde computer (Phillips overigens) het internet niet aan de praat te krijgen was maar wat zou het, er komt wel weer een volgende mogelijkheid. Water en elektriciteit was weer gratis en het eten prima in orde. Wat een feest.

Gelukkig zat er ook weer iets tegen anders wordt het zo saai. Ook wij hebben de mooring lijn in de schroef gekregen. Na een uurtje trekken en duwen en een verplichte duik hadden we alles weer onder controle. Een echt domme actie want er was ruimte genoeg om te manoeuvreren. We blijven alert.

Groeten uit Palamut (net onder Bodrum)

Tot nu toe afgelegd: 5195 kilometer in 133 dagen. Draaiuren motor: 524

Zomer in de winter – Rescue team Uiver

Deze week was zomers! Strak blauwe luchten, weinig tot geen wind, glashelder water en een lekker zonnetje. Vanuit een klein vissershaventje (Sigalic) trokken we er op uit in onze gehuurde auto voor het standaard bezoek aan Efesos. Uiteraard heel veel toeristen (vooral uit Japan) maar het is toch een must om er rond te lopen. Je waant je toch een beetje terug in de oudheid en met wat beeldende fantasie loop je over de 2000 jaar oude weg naar de haven. Als je ook nog geduldig wacht kan je zelfs een foto maken zonder toeristen. (zie fotos)

Als je hier een auto huurt krijg je een lege tank mee die je ook weer leeg mag inleveren. Dat werd dus even rekenen en niet teveel tanken anders betaal je weer te veel voor je autohuur. We moesten dus nog wat rondrijden en leuke dingen doen om het maximale rendement eruit te halen (wij hollanders dus). Onderweg rijd je langs schitterende baaien die je tot nu toe alleen vanuit zee heb gezien, maar ook langs afschuwelijke met pre-fab bebouwde vakantiehuisjes op de bergen. Er wordt hier niet echt gelet op horizon vervuiling. Zo’n berg wordt dan ook echt helemaal dichtgebouwd, geen vertoning (zie foto). Deze bouwdrift zie je ook al veel te veel in de baaien ontstaan, het zal niet zo heel lang meer duren voordat…..

Paradise bay bleek echt paradise te zijn. Een nog vrij onbekend plekje verborgen achter een aantal viskweek vijvers waar je volledig kunt genieten van alles waarvoor je gekomen bent. Alleen het uitgooien van het anker en het vastknopen van het achter ankertouw maakt lawaai, al het overige geluid komt van het zwemmen, de vogels en de vissen. Echt fantastisch (zie foto’s).

Onze eerste ervaring met het eiland hoppen tussen Turkije en Griekenland is slecht bevallen. Aangekomen vanuit Turkse wateren op Samos (Griekenland) begon het bureaucratische spel zoals we dat gewend waren in Roemenie en Bulgarije weer van voren af aan. Terwijl je denkt een EC land binnen te komen wordt je behandeld als het stoutste jongetje uit de klas en daarnaast nog eens helemaal met euros uitgekleed. Politie, douane en coastguard rekenen allemaal geld voor hun paperassen zooi die je verder nooit meer nodig hebt. Het was ook onze eerste aanlegplaats waar we vanaf de wal NIET geholpen werden met de touwen. Typerend of uitzondering, we gaan het nog allemaal ontdekken. Wel een leuke haven overıgens..zıe foto.

We zijn overigens weer terug in Turkije, is gezelliger en een stuk goedkoper.

Onze Duitse vrienden zijn we ook weer tegengekomen en hebben ze met een heuse rescue actie van de zee gehaald. Via de marifoon hadden we gehoord dat er motor problemen waren maar dat er druk gesleuteld werd om een en ander op te lossen. Helaas bleek de oplossing maar 40 minuten te duren zodat ze midden op zee weer zonder motor kwamen te zitten en geen wind om de zeilen bij te zetten. We hebben ze eraf gesleept na hun oproep te komen en samen hebben we veilig, maar wel in het donker, de haven bereikt. Heel spannend dus allemaal wel. De navigatie apparatuur bleek weer eens zeer waardevol. In de haven konden we gezamenlijk ontdekken dat de dieseltank tot de laatste druppel leeg was terwijl ze wel 40 liter reserve diesel bij zich hadden! Gelukkig konden we er hartelijk om lachen…….

Für unsere deutschen Leser:
Wir haben eine sehr schwierige Rettungsoperation mit der Alegria gemacht im Nebel und hereinbrechender Dunkelheit, weil unsere Freunde wieder einmal vergessen haben den Dieseltank nach zu füllen. Glücklicherweise waren die Holländer wieder da um die Deutschen zu retten! Wir haben viel darüber lachen können. (siehe Foto)

Als je hier gaat wandelen is er altijd wel een kat of hond in de buurt die aangehaald wil worden. Ons overkwam het dat we begeleid werden door een niet blaffende gezellige hond die de hele wandeling met ons mee ging. Ook al sloten we het hek voor hem af, hij bleef tot het bittere eind bij ons. t’ Is best wel gezellig met een hond te wandelen als je er zelf geen hebt.(zie foto). Een heerlijk rustig weekje dus, vol ontspanning en relaxation.

Groeten uit Turgutreis (vlakbij Bodrum)
Tot nu toe afgelegd: 4660 kilometer in 122 dagen.

Draaiende winden – Blue Sky’s – Eilanden navigeren

Het was koud, heel koud en vreselijk stormachtig. Dikke truien, 5 lagen kleding, handschoenen, mutsen en de prima functionerende regenpakken. 3 dagen gevangen gezeten op het eiland waar niets te doen is dan alleen thee drinken voor 0.35 cent en boodschappen doen. Iedere dag het weer checken in de alom aanwezige internetcafe’s en zo nu en dan een hamburgertje eten voor 0.50 cent.. Voor de rest veel lezen op ons verwarmde waggelende schip en wachten op draaiende winden of liever gezegd wachten welke kant de wind op gaat draaien en welk weer hij dan weer meebrengt. Het is redelijk onvoorspelbaar, zelfs de Turken weten het niet. Dan is er ineens weer zon en een klein briesje in de kont. Dus actie in de hut en varen maar weer. Wel koud nog maar als de zon schijnt kan alles weer. Prachtige rotskusten, verlaten eilanden met hier en daar een vuurtoren erop, eindeloos zwevende meeuwen, duikende aalsgolvers en ‘stil’ hangende roofvogels. Kunnen we tussen het eiland door vanwege de diepgang of gaan we er toch maar om heen voor de zekerheid. Het zijn de beslommeringen waar we ons mee bezig houden. De motor vertroetelen, de autoplilot op de juiste koers afregelen en spelen met de navigatie apparatuur…..wat een leven. En dan valt alles goed, een romantisch en historisch haventje, blauwe lucht, aardige mensen, leuke vissers, glashelder water, een schitterende view en boven op de berg de overblijfselen van een Romeinse stad. (zie fotos).

De vissers komen binnenvaren en verkopen hun gevangen vis aan de kade vanaf hun bootjes. Uiteraard zitten de poezen vol verwachting te azen op een heerlijk vers hapje. (zie foto)

De havens zijn een groot feest. Het lijkt wel of Turkije een grote bazaar is. Overal en iedereen heeft wel een stalletje, een winkel of gewoon op een kistje op straat waar je echt alles kunt kopen ‘watjemaarwilt’. Een grote winkel van sinkel. Geen opdringerig gezeur de hele tijd maar gewoon lekker rondneuzen en hier en daar de kooplust bevredigen voor weinig. De meer luxe jachthavens gebruiken we om effe bij te tanken en de was te doen. Dan weer gauw wegwezen naar de meer primitieve vissershavens, die uiteraard een stuk goedkoper zijn en veel gezelliger. Vanuit de haven van Dikili, met schitterende zonsondergangen (zie foto)

hebben we met de bus Pergamon bezocht. Een van de bekendste plekken in Turkije waar nog de overblijfselen van de Romeinse beschaving te bewonderen is. Hier is ook het beroemde Zeus altaar gedeeltelijk te bewonderen, het merendeel staat in een museum in Berlijn.

Onderweg naar Cesme hebben we uitvoerig gebaad in een natuurlijke Haman. Heerlijk natuurlijk warm bronwater in een kleine baai. Nobody there dus we hadden het rijk alleen. Als je je hand onderwater tegen de grond aandrukt voel je de enorme hitte. Het water is 35-40 graden. Een enorm zout heetwater bad tussen de rotsen. Geweldig om te ervaren.
Onze mooring kunsten moeten we nog verbeteren. Het blijft tobben met deze mediterranean aanleg methode en we hebben dan ook de eerste ankerlijn van onze buurman (politieman) doorgevaren. Gelukkig was het een klein bootje dus heel veel was er niet aan de hand en alles is weer goed gekomen….maar toch. Het manoeuvreren in de kleine havens blijft met bijna 17 meter effe opletten.

Onze duitse vrienden die we in Cesme weer tegenkwamen weten er inmiddels ook alles van. Doordat het touw van de mooring-line in hun schroef was gekomen hebben we 2 uur lopen tobben om hem er weer uit te krijgen. De lijnen steken namenlijk ver de haven in dus het is altijd oppassen geblazen met in en uitvaren. Wat een feest…..

Groeten vanaf Alacati (net onder Izmir).

Tot nu toe afgelegd: 4633 kilometer in 114 dagen. Draaiuren motor: 465

Hoezo overwinteren in Turkije – Tickets geboekt!

De beginnende winterperiode in Turkije liegt er niet om. Hoezo overwinteren….. De ene storm is nog niet uitgeraasd of de volgende dient zich al aan. Wij varen zo goed en zo kwaad als dat kan tussen de stormen en de regenbuien (soms al met hagel!) door momenteel. Nauwlettend de weerberichten volgend laveren wij tussen de eilanden en de windrichtingen zuidwaarts. Gokceada is een prachtig eiland met schitterende rotsen en kliffen. Hoge vaak kale bergen en kleine afgelegen baaien. Het eiland wordt voornamelijk bewoond door de Turken zelf met hier en daar een verdwaalde toerist (Hollanders, hoe kan het ook anders). In de oude nog praktisch origineel gehouden dorpen waan je je in de middeleeuwen. Onze vrienden hebben er twee huisjes die volledig in de oude stijl zijn gerestaureerd. Het werd dan ook een heerlijke avond met rondleiding tussen de Turken. De haven is idyllisch maar nog nauwelijks ontdekt. De meeste zeevaarders gaan direct zuidwaarts zonder dit eiland aan te doen. Vaak is de wind ook ongunstig (noord) om er te komen en de open zee nodigt niet echt uit deze kant op te komen. Wij hebben het geweten en moesten dan ook 3 dagen in de haven blijven om de storm af te wachten. Die was deze keer zo heftig dat de keien en stenen van het havenhoofd door de golven over de pier heen werden gesmeten, nog geen 25 meter bij onze ligplaats vandaan. Onvoorstelbaar wat een kracht water en wind hebben.
Ook hier werd het onafhankelijkheidsfeest van Turkije met een heuse parade gevierd. Een zeer ordentelijk defilé werd door 3 hoge heren afgenomen en men pakte dan ook groots uit. (zie foto) Het hele dorp van groot tot klein liep wel of niet in uniform mee en het leger sloot de stoet met een peloton commando’s en 5 voorbij razende tanks af (zag er levensgevaarlijk uit overigens).
Drie dagen later dan gepland hebben we voor zonsopgang (06:45) de trossen losgegooid om naar het volgende eiland te ‘racen’. (zie foto) Het werd echter een prachtige maar frisse dag. De weersvoorspellingen klopte exact zodat we ruim op tijd voor de next storm bij ons volgend eiland arriveerden en zowaar met een heerlijk zonnetje. Een drukte van belang met vissers die af en aan voeren naar de mini-afslag, gezellige havenrestaurants zonder toeristen, weer veel loslopende katten en simpele winkelstraatjes met de inmiddels voor ons bekende koopwaar (geen champignons jammer genoeg). Lekker aankomen dus. Effe een verkenningswandeling gemaakt langs de kleine baaitjes en uitzichtplekjes (zie foto).

De smalle oude straten, meer stegen met kinderhoofdjes eigenlijk, waren overgroeid met druiventakken waardoor je het gevoel krijgt voortdurend door een overdekte patio te lopen.
Er wordt dan ook veel wijn verbouwd op dit eiland. In een fabriek waar we toevallig langsliepen konden we zien hoe de wijn gebotteld werd. Een slordige 50.000 flessen per maand maakte de man voor alleen de Turkse markt. Half geautomatiseerd dus er waren een hoop mensen aan de slag.
Uiteraard kwamen we weer leuke mensen tegen. Ditmaal Hollands stel die hier al 10 jaar vertoefden in hun eigen gebouwde huis. Ieder jaar verbleven ze minimaal 10 weken op ‘hun’ eiland en werkte de rest van het jaar in Haarlem en Amsterdam. We hebben ze uitgezwaaid op de naast onze boot vertrekkende ferry.
Bij hun vertrek kwamen we er echter achter dat we wel heel dicht bij de pont lagen. De touwen stonden op springen door het schroefwater geweld. Later werden we ook nog eens ingesloten door de schuilende vissers, want er was storm op komst (zie foto). Overigens varen de vissers hier allemaal en altijd volgas. Zelfs in de haven met het inparkeren wordt de gashandel helemaal opengedraaid.
We kregen onverwacht de medewerking van het leger om tijdens het boodschappen doen bewaking voor ons ‘huis’ te hebben. Ziet er stoer uit zo’n soldaat in uniform voor je boot (zie foto).
’s Avonds brak de storm in alle hevigheid los. Geen oog dicht gedaan. Van 12 uur keek-walk zonder fatsoenlijke rust word je een beetje gek en heel erg moe. De golven rolden regelrecht de haven in door een voor ons verkeerd staande wind. De ijskoude wind maakte het er allemaal niet gezelliger op. Drama dus. Gelukkig hebben wij luxepaarden cv aan boord die het prima doet.

Zaterdag proberen we weg te komen als het enigszins mogelijk is alhoewel we verderop temperaturen van rond het vriespunt zullen aantreffen, maar minder wind en meer beschut. We zullen het allemaal meemaken.

En ja we hebben tickets geboekt en komen met de feestdagen weer naar Amsterdam.


Groeten vanaf Bozcaada (Dardanellen).

Tot nu toe afgelegd: 43455 kilometer in 104 dagen. Draaiuren motor: 437

Storm in de Haven - Veel marmer - Dikke mist - Dardanellen

De storm met af en toe een enorme regenbui heeft drie dagen doorgeraasd. Zelfs in de ‘beschutte’ haven was het erg vervelend. Het voortdurend tegen de kade aan liggen rijen is vooral ‘s nachts erg onaangenaam. Wel konden we weer wat rommelen aan de boot en hier en daar wat reparaties doen (eindelijk een stopcontact in de sleutelkamer bijvoorbeeld).
Met de bus (dolmus) het eiland rondtoeren is best wel aangenaam en vooral heel goedkoop. Grappig is dat er onderweg van alles gebeurt. Effe stoppen voor een lifter, of alleen wat spullen inladen voor het volgende dorp of een marktvrouw die halverwege met al haar spullen ingeladen wordt. Opschieten doet het niet maar dat is ook niet aan de orde. Rustig kijken en genieten, geen haast. Iedereen kent elkaar natuurlijk en iedereen helpt elkaar. Wie een telefoongesprek in de bus gaat voeren kan er van verzekerd zijn dat iedereen er zich mee bemoeit en ‘meepraat’, daarna legt de beller nog even uitvoerig uit wat hij besproken heeft. Grappig dus.
Vraag naar de weg en………..het spel gaat op de wagen. Er wordt een auto geregeld, met een engels sprekende chauffeur, die ook nog mede eigenaar is van een marmerfabriek, en iedereen kent. Kortom je bent een dag verder en hebt alles gezien wat je maar wilt. Zijn Marmer fabriek sprak erg tot de verbeelding. Gigantische blokken worden uit de berg gezaagd en vervolgens tot dikke of dunne plakken gesneden al naar gelang de klant wenst. Het halve eiland leeft er van en alles is dan ook van marmer. Ook het havenhoofd en de dijken zijn gemaakt van onbruikbare enorme marmer rotsblokken (zie foto).

De Turken zijn ook zeer nieuwsgierig. Wij ondervonden dat toen er midden in de nacht werd aangeklopt door een onbekende man die de boot graag wilde zien. Met een speciale Turkse fles wijn in de hand wist hij ons zover te krijgen een korte rondleiding te organiseren. Een bijzondere ervaring die we achteraf ook enigszins wantrouwend benaderden: ‘misschien kwam hij polshoogte nemen of er wat te stelen viel?’. ‘Onzin, hij kwam uit nieuwsgierigheid!’ werd ons na telefonisch contact met onze nieuwe Turkse vriend verteld! ‘He is a good guy!’ We blijven behoedzaam maar waarschijnlijk is het niet nodig. We zullen zien.
Een spannende ervaring was ook de hernieuwde ontmoeting midden op zee met onze Duitse vrienden met hun zeilboot de Alegria. Via sms contact wisten we hoe laat ze gingen vertrekken. Er was echter dikke mist (50 tot 100 meter zicht) dus met het blote oog was er niets te zien. Na veel speurwerk doken ze uiteindelijk in de verte op. Een prachtig gezicht, voor zover mogelijk. Via de marifoon regelde we de koers en inderdaad na 2 uur varen kwamen we elkaar weer tegen. Echt leuk dus (zie foto).

Later zouden we elkaar weer ontmoeten en gezamenlijk de Dardanellen bevaren naar Canakkale.

Ramadan is voorbij en het normale leven is na drie dagen suikerfeest weer begonnen. De gezelligheid op straat is terug, restaurants zitten overdag weer vol en iedereen is weer druk druk druk, vooral als het zonnetje weer eens lekker schijnt. De zonsondergangen zijn hier vaak betoverend (zie foto) en de sterrenhemels schitterend.

Onze 1e Mooring heeft inmiddels plaatsgevonden. Enigszins zenuwachtig hoe dit zou verlopen schoven we behoedzaam de haven in. Uiteraard stonden er weer vele handen klaar om ons te helpen dus het viel alles mee. Bootje draaien, dus de kont naar achteren, touw opvissen van het vaste anker, 2 lijnen naar achteren aan de wal en daar lagen we dan. Het ging allemaal heel soepel, niets aan het handje en we konden eindelijk onze nieuwe loopplank eens uitproberen. Top. (zie foto)

Met een prima uitzicht op het haven gedoe en het enorme houten Paard van Troje uit de film. Vlakbij Canakkale schreven de Spartanen historie, de stad is er nog steeds vol van. (zie foto)

Vrijdag weer verder, naar het eiland Gokceada, op bezoek bij onze 1e Turkse vrienden (ontmoet aan het begin van de Bosporus). Zij hebben op dit eiland een 2de huis en hebben ons uitgenodigd voor een diner.

Groeten vanuit Canakkale (Dardanellen).

Tot nu toe afgelegd: 4245 kilometer in 92 dagen. Draaiuren motor: 425