Eilanden ontdekken………witte schuimkoppen.

De laatste fase van onze reis is langzaam maar zeker aangebroken. De anderhalf jaar zitten er al weer bijna op. Omgevlogen dus. Na een lange maar heerlijke stoet van bezoekende vrienden en familie is de tijd nu weer aan ons. Dat betekent nieuwe kleine ontdekkingsreizen maken en weer nieuwe mensen leren kennen. Na Heleen, die het record op haar naam schreef door drie keer langs te komen, sloot Ed voorlopig het ‘charteren’ af met een fantastische zonovergoten week met veel nieuwe baaitjes en windstille zeeën.

We varen veel op met catamaran Carl die na zijn laatste echte charter ook nog wat ontdekken wil. Kastelorizo, de blauwe grotten en Kas waren het eerste aan de beurt. Vooral de blauwe grot is een klein wondertje. Met zijn ingang verborgen onder de rotsen en met hoge golven nauwelijks waarneembaar, kun je er naar binnen zwemmen. Je zwemt dan een soort druipsteengrot binnen met knal helder blauw water wat zijn weerkaatsing heeft op het plafond van de grot. Adembenemend mooi. Wij hadden het geluk alleen te zijn op deze zeer toeristische plek en dat maakte het nog indrukwekkender. Samen zwemmend door een druipsteengrot van helder blauw licht……ongelooflijk.

Het Griekse eilandje Kastelorizo ademt nog de sfeer van serene rust met kleine witgekalkte huisjes aan een prachtige havenkom.

Het ligt op een steenworp afstand van Kas (Turkije) een druk gezellig stadje vol met terrassen en toeristenwinkels en eindelijk een koffie-shop met echte perfecte latte-machiato (gerund door een op leeftijd stel Oostenrijkers), waar we voornamelijk lekker op terras aan het water hebben gerelaxed.

Op de weg terug komen we weer in een ouderwetse storm terecht. Met 36 knopen op de kop is het spelevaren even voorbij en ook in de nacht liggen we in de valwinden flink aan het anker te rukken. We zijn inmiddels wel wat gewend maar een rustige nacht wordt het niet.
Terug op onze vertouwde stek bij Ahmed ontmoeten we ook weer nieuwe vrienden, ditmaal komen ze uit Rijswijk. Met Ton en Brig met hun lekkere Haagse accent voelen we ons weer helemaal thuis en trekken gezamenlijk op naar Marmaris, Ciftlik en Asekoyu. In Marmaris duiken we het disco geweld in en in toeristen plaats Ciftlik eten we in het maanlicht aan het strand. Het worden vreselijk gezellige en hete dagen. En passant kunnen we ook nog toasten op het behaalde diploma van hun dochter Sanne (Hotelschool, Dhg).

We nemen afscheid met de belofte dat we elkaar niet zullen vergeten en nog veel zullen zien zowel in Turkije als in Nederland, een heerlijk stel.
Het diesel tanken op Rhodos verloopt zoals gewoonlijk weer op zijn Grieks. Na een heerlijke rustige overtocht vanuit Gocek (4,5 uur open zee) komen we aan in de haven waar de tankauto kan komen om ons vol te gooien. ‘Ja, u kunt betalen met creditcard, no problem’ wordt ons meegedeeld. De tankauto komt prima op tijd en na 1600 liter sta ik klaar met mijn creditcard om te betalen terwijl Suus de vele kilos boodschappen (of beter……..liters en liters drank want dat is nou eenmaal veel goedkoper in ons niet-moslim-buurland) vanuit een taxi probeert in te laden (zie foto). ‘Problem, no creditcard…’ Na veel heen en weer gebel kunnen we toch betalen met de credit card maar dan moeten we wel mee naar het tankstation om af te rekenen……in de bloedhitte. Bijkomstig probleem is dat we de boot niet alleen kunnen laten aangezien we midden in een soort campus beland zijn met allerlei ongure types om ons heen. Taxis komen om deze reden niet verder dan het hek dat enkele honderd meters verderop het omheinde terrein afsluit. Het komt uiteindelijk allemaal goed maar wel op zijn Grieks, ‘No problem’ is wel degelijk ‘a problem’.

We racen weer terug met onze volgeladen boot en komen voor het avondeten weer in Turkse wateren, de rust en veiligheid is weergekeerd.

Na twee weken van drukte in Nederland zijn we met de auto weer terug gegaan met Ed als extra chauffeur. 37 uur onafgebroken rijden brengt ons van Amsterdam weer terug in Fethiye. Het valt achteraf best mee eigenlijk, vooral als er tijdens de lunch in ons 2de thuisland ook nog even de auto voor je gewassen wordt…1 dagje bijkomen en we zijn weer helemaal de oude.
Dat dagje doen we bij Ahmed en nemen tevens afscheid van de Alondra (zij gaan verder op avontuur, zeilend naar India).

Hierna pakken we de draad van het nieuwe plekken ontdekken meteen weer op en toeren richting het Noorden samen met catamaran Carl. De ene na de andere schitterende baai doen we ankerend aan op weg naar Leros. Onderwijl zetten we Ed af in de buurt van Marmaris vanwaar hij al busreizend vanuit Bodrum terugvliegt naar Amsterdam.

In Bozburun kijken we samen met een Turkse jachtbouwer naar zijn in aanbouw zijnde werf. Hij ziet wel wat in ons om te investeren in zijn project…… Wij zijn echter meer geïnteresseerd in het schilderen en lakken van de boot door hem en eventueel voor de winter op het droge leggen. We zullen zien, zijn eerste offerte belooft echter niet veel goeds………..

Op onze weg naar het Noorden komen we ook weer langs Datca waar we in de harde wind voor anker moeten. Voor ons inmiddels een bekend plaatsje en dus bekend terrein. Echt leuk om het nu in de zomer te zien en we kunnen gelijk nieuwe glazen voor de hier gekochte, en in een storm vergane, olielampen scoren. De sterk toenemende wind noopt ons om in het volgende dorp Palamut een dag langer te blijven liggen dan gepland, deinend en wel halen we een slechte nacht door.

Tussen de witte schuimkoppen door hebben we nu Kos bereikt waar we geduldig liggen te wachten op rustiger weer. Met 30 knopen wind en keiharde valwinden langs de berghellingen is het niet verstandig over te steken naar het volgende eiland. We hebben geduld en lezen veel met de huilende wind om ons heen.

Groeten uit verwaaid Kos, Kardamena, draaiuren motor 883,5.