Draaiende winden – Blue Sky’s – Eilanden navigeren

Het was koud, heel koud en vreselijk stormachtig. Dikke truien, 5 lagen kleding, handschoenen, mutsen en de prima functionerende regenpakken. 3 dagen gevangen gezeten op het eiland waar niets te doen is dan alleen thee drinken voor 0.35 cent en boodschappen doen. Iedere dag het weer checken in de alom aanwezige internetcafe’s en zo nu en dan een hamburgertje eten voor 0.50 cent.. Voor de rest veel lezen op ons verwarmde waggelende schip en wachten op draaiende winden of liever gezegd wachten welke kant de wind op gaat draaien en welk weer hij dan weer meebrengt. Het is redelijk onvoorspelbaar, zelfs de Turken weten het niet. Dan is er ineens weer zon en een klein briesje in de kont. Dus actie in de hut en varen maar weer. Wel koud nog maar als de zon schijnt kan alles weer. Prachtige rotskusten, verlaten eilanden met hier en daar een vuurtoren erop, eindeloos zwevende meeuwen, duikende aalsgolvers en ‘stil’ hangende roofvogels. Kunnen we tussen het eiland door vanwege de diepgang of gaan we er toch maar om heen voor de zekerheid. Het zijn de beslommeringen waar we ons mee bezig houden. De motor vertroetelen, de autoplilot op de juiste koers afregelen en spelen met de navigatie apparatuur…..wat een leven. En dan valt alles goed, een romantisch en historisch haventje, blauwe lucht, aardige mensen, leuke vissers, glashelder water, een schitterende view en boven op de berg de overblijfselen van een Romeinse stad. (zie fotos).

De vissers komen binnenvaren en verkopen hun gevangen vis aan de kade vanaf hun bootjes. Uiteraard zitten de poezen vol verwachting te azen op een heerlijk vers hapje. (zie foto)

De havens zijn een groot feest. Het lijkt wel of Turkije een grote bazaar is. Overal en iedereen heeft wel een stalletje, een winkel of gewoon op een kistje op straat waar je echt alles kunt kopen ‘watjemaarwilt’. Een grote winkel van sinkel. Geen opdringerig gezeur de hele tijd maar gewoon lekker rondneuzen en hier en daar de kooplust bevredigen voor weinig. De meer luxe jachthavens gebruiken we om effe bij te tanken en de was te doen. Dan weer gauw wegwezen naar de meer primitieve vissershavens, die uiteraard een stuk goedkoper zijn en veel gezelliger. Vanuit de haven van Dikili, met schitterende zonsondergangen (zie foto)

hebben we met de bus Pergamon bezocht. Een van de bekendste plekken in Turkije waar nog de overblijfselen van de Romeinse beschaving te bewonderen is. Hier is ook het beroemde Zeus altaar gedeeltelijk te bewonderen, het merendeel staat in een museum in Berlijn.

Onderweg naar Cesme hebben we uitvoerig gebaad in een natuurlijke Haman. Heerlijk natuurlijk warm bronwater in een kleine baai. Nobody there dus we hadden het rijk alleen. Als je je hand onderwater tegen de grond aandrukt voel je de enorme hitte. Het water is 35-40 graden. Een enorm zout heetwater bad tussen de rotsen. Geweldig om te ervaren.
Onze mooring kunsten moeten we nog verbeteren. Het blijft tobben met deze mediterranean aanleg methode en we hebben dan ook de eerste ankerlijn van onze buurman (politieman) doorgevaren. Gelukkig was het een klein bootje dus heel veel was er niet aan de hand en alles is weer goed gekomen….maar toch. Het manoeuvreren in de kleine havens blijft met bijna 17 meter effe opletten.

Onze duitse vrienden die we in Cesme weer tegenkwamen weten er inmiddels ook alles van. Doordat het touw van de mooring-line in hun schroef was gekomen hebben we 2 uur lopen tobben om hem er weer uit te krijgen. De lijnen steken namenlijk ver de haven in dus het is altijd oppassen geblazen met in en uitvaren. Wat een feest…..

Groeten vanaf Alacati (net onder Izmir).

Tot nu toe afgelegd: 4633 kilometer in 114 dagen. Draaiuren motor: 465