Afscheidstournee 3 ten einde…..naar huis.

Het is voorbij, het is afgelopen. Geweldig wat een belevenis was het. In de stromende regen worden de meenaarhuis spullen ingepakt en de boot verpakt tegen wind, regen en sneeuw. Het weer is n.l. de afgelopen weken heel Hollands……regen regen regen en niet zuinig ook. De boot staat te soppen op de palen.



We komen zeker weer terug dus we hoeven niet alles in te pakken, alleen wat we in Nederland weer nodig hebben. Als we nou zo min mogelijk meenemen moeten we wel weer snel terug, of werkt het zo niet…..
Nog een laatste keer de trap af:


We hebben er wel weer zin in, alhoewel het wonen op de boot echt geweldig is zal het thuis aan de gracht ook vast wel weer bevallen. Afscheidnemend van alle vrienden en bekenden (en de hond) maakt opeens heel helder hoeveel je er in dat 1 ½ jaar hebt gemaakt.

Zo snel gaat dat hier en we zullen ze allemaal weer terugzien. We zullen alle routines van de dagelijkse sleur zeker missen; altijd cay (=thee) waar je ook komt, verse jus op iedere hoek van de straat, veel vers fruit en groente, mix-tost als tussendoortje, massage bij de hammam, prima kappers en manicuur gedoe met massage, opvoedkundige politie praatjes vanuit de auto, vriendelijke wegwijzende mensen, even mee eten, proeven en drinken, grappige politie controles, in-en uitcheck gedonder, altijd klopt er wel iets niet maar wel ‘problem yok’ (=geen probleem), fantastisch gezellige markten met heel veel meer van hetzelfde, altijd vele helpende handen, alles van je willen weten, overal openbare schone wc’s, schoolkinderen in uniform, doodsangsten op de zebra, je altijd aansprekende verkopers, de vele rommel winkeltjes, aftellende stoplichten tegen de stress en prima openbaar goedkoop busvervoer.

Volgend jaar weer nieuwe plannen...............................

Met de Ferry komen we terug via Griekenland en Italie. We laten ons nu maar eens door andere uitgebreid rondvaren. Onze auto is een echte Turkenbak geworden, dat nemen we als herinnering mee. Propvol, er kunnen geen souvenirs meer bij.





Voor de liefhebbers hieronder de statistieken, maar eerst eindelijk de uitslag van de Heimweeken (de schatting die je tijdens ons afscheidsfeest op kon geven van het aantal weken dat je dacht dat wij weg zouden blijven)….

Een gedeelde 1ste prijs voor: Rudy (schatting 75 weken) & Rik (73 weken). Als wij straks in Amsterdam aankomen zijn we 74 weken weggeweest.

In de pot zit 49,55 en 1 penny en nog 1 euro tegoed van Bas Jansen haha.
Zeg maar ieder 25 euro. We komen ze brengen.

Overige statistieken:
- 1000 motoruren
- Gemiddels ongeveer 2 uur per dag gevaren
- 47 bezoekers
- 20 weken bezoek (van de 74 weken)
- 2400 foto’s
- 519 dagen onderweg (17 maanden)

Collage van alle bezoekers:


Wie had ook alweer wat gezegd (aantal heimweeken dat we weg zouden blijven):
Bas 12
Nathalie C. 13
Peter de B. 25
Ela 26
Rense 29
Paul 32
Rochus 40
Marleen 42
Wim 42
Femke 45
Marloes 48
Michel 50
Hein 52
Chantal 52
Bruno 55
Marije 57
Jenny 58
Nathalie de J. 59
Hylke 59
Sjon 60
Jac 60
Jan W. 60
Noes 61
Erik 64
Imke 65
Heleen 68
Anja 70
Frieda 72
Rik 73
Rudy 75
Frouke 78
Arjan 78
Mas 78
Misha 81
Martijn 83
Luc 83
Andrea 83
Wieb 85
Ilona 85
Ed 92
Kir 100
Bob 104
Romus 110
Ferry 111
Henk 124
Romus 128
James never

Afscheidstournee 2: het laatste Turkse genieten begint

Suus maakt even een praatje met de burgemeester van Gocek. Hier aanwezig om de beelden te plaatsen voor de herdenkingsdag van het overlijden van Ataturk op 10 november. Het leuke is dat de beelden van brons lijken maar in werkelijkheid van fiberglas zijn!




Tlos is weer een van de velen oude stenen monumenten. Amfitheater, burcht, een arena en uitgehouwde grotten (huizen). Het was in de oudheid een zeer grote welvarende stad. Je zou even in de tijd terugwillen als je hier bent.







Saklikent is een uitgeslepen gorge waar je heel diep in kunt ‘wandelen’. Schitterende glad-geslepen rotsformaties met hangende stenen met een stromend riviertje. Klauteren en natte voeten, soms diep en effe schrikken. Uiteraard na afloop even een kopje Cai in de hangmat.









Het uit het water halen van ons schip was een regelrechte belevenis. Je vaart de boot op een soort grote slee die dan heeeeeeeeel langzaam met kabels uit het water wordt getrokken. Daarna wordt hij over met schapenvet ingesmeerde dikke planken verder over het terrein getrokken tot aan de plaats van bestemming. Palen eronder en klaar is kees. Al met al een kleine 5 uur werk met 4 man. Je denkt voortdurend gaat dit wel goed maar ja ze doen het al 2000 jaar zo en met nog veel grotere schepen……







We zijn nog even aan het zeilen geslagen in een boot van onze vrienden uit Rijswijk (Ton&Brig). Ondanks regen, wind en sneeuw op de bergen gaan we dus toch naar buiten want zeilen zullen we (lees: Suus). Daarna weer alles drogen en warme chocolademelk.



Zal dit schip de nieuwe droom worden? Suus vindt het wel wat……



T’is vroeg donker nu maar de ondergangen blijven adembenemend.

Afscheidstournee definitief begonnen......

Als laatste eiland werd Nyseros aangedaan een klein maar fijn eiland dat helemaal tegemoet komt aan ons standaard Grieks eiland beeld, witte huisjes, nauwe straatjes, veel schitterende bougainville, scootertje, ezels, terrasjes, aardige inwoners, een prachtige nog een beetje werkende krater (zie foto)

en een nostalgisch weerzien met een tot luxe zeiljacht omgebouwde flyer2..... Voor de oudjes onder ons een begrip, DE Nederlandse boot die het rondje om de wereld won begin jaren '80 met Van Rietschoten aan het roer. De tv beelden staan de enthousiaste zeilfanaten nog steeds op het netvlies. Het blijft een schitterende boot en wij mochten uitvoerig van haar schoonheid genieten nadat we Herman en Hanneke hadden geholpen met aanleggen. Nostalgie alom dus.

Het werd een ouderwets gezellige avond vol verhalen over de heroïsche tocht en alle tegenwoordige aandacht die het schip nog steeds krijgt. Een heerlijk stel genieters die we zeker nog gaan ontmoeten.

Beseffende dat alles wat we doen wel eens het laatste kan zijn wat we deze reis nog zullen doen, genieten we extra veel en letten we heel extra veel op. Verwend met kristal helder water toch nog maar even een plaatje van het allerhelderste...???? Ongelooflijk mooi.

En dan was er natuurlijk de bruiloft van de zuster van onze Ahmed (seagull bay), twee avonden feest waar iedereen was uitgenodigd, wij dus ook en we hoorden er helemaal bij. Opgenomen in de dansende menigte kwamen we alle bekende van het afgelopen jaar weer tegen want het lijkt wel of families hier zo groot en wijdvertakt zijn dat er geen einde aan de neven, nichten, tantes, ooms, grootvaders, zoons, zussen en broers lijkt te komen. Iedereen wil dus ook tot in detail weten via wie wij in de familie zijn binnengedrongen om de cirkel weer rond te kunnen maken. De bruiloft zelf is vol van tradities die wij nauwelijks begrijpen maar wel heel leuk zijn om te zien. Jong en oud danst de hele avond met elkaar op de voor onze oren simpele en erg op elkaar lijkende muziek, de hele oudjes zitten genietend aan de kant op de plastic stoeltjes, de corvee dames draaien overuren met het schoonmaken en afwassen van de gigantische pannen en potten, de bediening zorgt voor eten en schenkt op verzoek thee en water (alcohol is te duur voor dit bruidspaar......), en het dansende bruidspaar wordt om de zoveel tijd letterlijk behangen met sieraden en geld..... Het waren voor ons twee heerlijke avonden van grote vriendschap en gastvrijheid.

In de laatste echt varende week van onze 1 ½ jaar kregen we ook nog bezoek van de Oeles dus de boot was voor de verandering weer eens helemaal vol.

Het weer sloeg wel een beetje om en de regen viel vooral ‘s nachts met bakken maar we zijn stug doorgegaan. We hadden een volgeplande week voor ze bedacht en we hebben hem helemaal afgedraaid inclusief een ongelooflijke 45 minuten zwemmen met de dolfijnen. Na ze lange tijd niet gezien te hebben konden we met hun ons hart weer eens uitgebreid ophalen aan deze geweldige beesten, bijna aaibaar en spelend met de zwemmers. Wat een feest!(zie foto).

We hebben afscheid genomen van al onze vriendjes in de baaien en met veel pijn in het hart van Ahmed en zijn moeder. Wat hebben we bij hun een geweldige tijd gehad, onvergetelijke avonden bij het kampvuur en oeverloze gesprekken over zijn wilde plannen en filosofische beschouwingen.

We zullen ze missen, heel erg. Als aandenken hadden we nog een echt Turks souvenirtje mee willen nemen naar Nederland of het gelukt is blijft een verassing....

Omdat we er geen genoeg van kunnen krijgen en de boot inmiddels op het droge ligt en opgeknapt wordt voor de verkoop gaan we misschien nog een weekje zeilen als we een behoorlijke boot te pakken kunnen krijgen. Vast oefenen voor de toekomst...???????
Nog een maandje sleutelen en dag zeggen dan komen we weer thuis insjallah. Half december is de planning we zullen zien.

Groeten uit Fethiye met praktisch exact 1000 motor draaiuren. Het varen zit er op. Wat nu.....

Warm en zonig oktober weertje

Het is en blijft heel erg genieten zelfs nu we de Turkse wateren hebben verlaten en op ontdekking zijn op de Griekse eilanden. Nu het hoogseizoen ten einde is lijken de Grieken vriendelijker en behulpzamer te worden, met name op de wat kleine stillere eilanden. Touwtjes worden zowaar aangepakt en de havenmeesters zijn soepeler en hier en daar zelfs erg vriendelijk. Leuk om nog even mee te maken dus. Op Kos hebben we uitvoerig offtheroad gescooterd.

en weer eens een heerlijk broodje Gyros gegeten…….althans voor Wally want Suus kon gelijk na het verorberen 4 dagen op bed met een flinke voedselvergiftiging…… maagkrampen, diarree en hoofdpijnen betekenden geen leuke rondrit op Leros. Catamaran Carl en Wally hebben dus als twee bejaarden samen het eiland ontdekt.

Leuke kleine haventjes voor vissers en toeristen boten, kleine smalle straatjes waar je met de scooter nauwelijks doorheen kan en natuurlijk de 6 nieuwe molentjes. Een klein beetje weer Holland alleen dan boven op de berg.

Scooteren op de eilanden is trouwens een groot feest. 30 graden t-shirt en korte broek en gelukkig zonder helm op mag je bijna overal komen. Van de prachtige vergezichten over de wonderschone baaien met knal helder water krijg je geen genoeg. Na iedere bocht val je weer van verbazing van de mobile. Heel soms worden de uitzichten verpest door foeilelijke cruisboten maar die gaan gelukkig weer weg.

De watervoorziening is niet eenvoudig op de eilanden. Watertanken bij de havens is er vaak niet bij en het gebeurt dan ook meestal met tankautos die het water van ver moeten brengen.

Het ene eiland is nog leuker dan het andere. Zelfs de grotere eilanden hebben veel kleine dorpjes met de bekende witgeschilderde huisjes met blauwe kozijnen en daken.
En overal kun je voor weinig kamers huren, zelfs op Arki een eiland met 70 inwoners en een piepklein haventje opgeknapt met eu gelden.

Ook de energie voorziening van het eiland gebeurt voornamelijk op zonne-energie (zonnepanelen - veld met eu gelden neergezet). Daar zijn de Grieken overigens heel goed in, overal zie je de blauwe borden (onleesbaar in het Grieks natuurlijk) waarop staat met hoeveel europees geld een en ander is vertimmerd….en dat zijn er heel veel.

We hebben ook weer een paar dagen verwaaid gelegen, dit keer op Lipsi....de vermoeiende harde wind had ons 2 dagen te grazen en we lagen weer lekker tegen de steiger aan te bonken.
Kalimnos was een eye-opener voor ons. Een beetje klein Marseille leek het wel. Een redelijk grote havenstad met een en al leven in de brouwerij. Bootjes af en aan en overal cafeetjes en winkels. De ligplaats voor de toeristenboten was erg druk en behoorlijk lawaaiig aangezien hij midden in de stad lag aan de hoofdweg. Gelukkig lagen wij goed geschutz en in alle rust in een super kloof even verderop en konden we de stad op de scooter doen. Jammer dat we even zonder benzine kwamen te staan maar een kniesoor die daar op let.......shit dus.

Er ook weer reparaties te doen. Nu was het de aandrijfriem van de vetpot die het voor de 2e keer begaf (ook al in oostenrijk op de Donau voor de oplettende lezer). De provisorische reparatie houd het tot nu toe nog steeds maar we zijn al voorbereid op het volgende breken van de riem. Daarnaast hebben we nu de buitenboordmoter aan de reling vastgemaakt. De hoge golven maken het slepen van de dinky achter de boot steeds vervelender en we willen de motor niet onderweg verliezen. Dus dit lijkt een prima oplossing.

Na de windeilanden ook weer even terug in Turkey geweest en de heerlijk rustige ankerbaaien gedaan. Op de wandelingen kom je hier heel veel bijenkorven tegen. Er worden hier kilo’s honing gemaakt en vaak dienen de bijenkorven als vangrail op de onverharde wegen. Ziet er best wel leuk uit.

Nog een paar weekjes, een Turkse bruiloft van 2 dagen, nog een grote familie op bezoek en dan is het voorbij......Nog even niet aan denken maar......

Groeten uit Simi.

Eilanden ontdekken………witte schuimkoppen.

De laatste fase van onze reis is langzaam maar zeker aangebroken. De anderhalf jaar zitten er al weer bijna op. Omgevlogen dus. Na een lange maar heerlijke stoet van bezoekende vrienden en familie is de tijd nu weer aan ons. Dat betekent nieuwe kleine ontdekkingsreizen maken en weer nieuwe mensen leren kennen. Na Heleen, die het record op haar naam schreef door drie keer langs te komen, sloot Ed voorlopig het ‘charteren’ af met een fantastische zonovergoten week met veel nieuwe baaitjes en windstille zeeën.

We varen veel op met catamaran Carl die na zijn laatste echte charter ook nog wat ontdekken wil. Kastelorizo, de blauwe grotten en Kas waren het eerste aan de beurt. Vooral de blauwe grot is een klein wondertje. Met zijn ingang verborgen onder de rotsen en met hoge golven nauwelijks waarneembaar, kun je er naar binnen zwemmen. Je zwemt dan een soort druipsteengrot binnen met knal helder blauw water wat zijn weerkaatsing heeft op het plafond van de grot. Adembenemend mooi. Wij hadden het geluk alleen te zijn op deze zeer toeristische plek en dat maakte het nog indrukwekkender. Samen zwemmend door een druipsteengrot van helder blauw licht……ongelooflijk.

Het Griekse eilandje Kastelorizo ademt nog de sfeer van serene rust met kleine witgekalkte huisjes aan een prachtige havenkom.

Het ligt op een steenworp afstand van Kas (Turkije) een druk gezellig stadje vol met terrassen en toeristenwinkels en eindelijk een koffie-shop met echte perfecte latte-machiato (gerund door een op leeftijd stel Oostenrijkers), waar we voornamelijk lekker op terras aan het water hebben gerelaxed.

Op de weg terug komen we weer in een ouderwetse storm terecht. Met 36 knopen op de kop is het spelevaren even voorbij en ook in de nacht liggen we in de valwinden flink aan het anker te rukken. We zijn inmiddels wel wat gewend maar een rustige nacht wordt het niet.
Terug op onze vertouwde stek bij Ahmed ontmoeten we ook weer nieuwe vrienden, ditmaal komen ze uit Rijswijk. Met Ton en Brig met hun lekkere Haagse accent voelen we ons weer helemaal thuis en trekken gezamenlijk op naar Marmaris, Ciftlik en Asekoyu. In Marmaris duiken we het disco geweld in en in toeristen plaats Ciftlik eten we in het maanlicht aan het strand. Het worden vreselijk gezellige en hete dagen. En passant kunnen we ook nog toasten op het behaalde diploma van hun dochter Sanne (Hotelschool, Dhg).

We nemen afscheid met de belofte dat we elkaar niet zullen vergeten en nog veel zullen zien zowel in Turkije als in Nederland, een heerlijk stel.
Het diesel tanken op Rhodos verloopt zoals gewoonlijk weer op zijn Grieks. Na een heerlijke rustige overtocht vanuit Gocek (4,5 uur open zee) komen we aan in de haven waar de tankauto kan komen om ons vol te gooien. ‘Ja, u kunt betalen met creditcard, no problem’ wordt ons meegedeeld. De tankauto komt prima op tijd en na 1600 liter sta ik klaar met mijn creditcard om te betalen terwijl Suus de vele kilos boodschappen (of beter……..liters en liters drank want dat is nou eenmaal veel goedkoper in ons niet-moslim-buurland) vanuit een taxi probeert in te laden (zie foto). ‘Problem, no creditcard…’ Na veel heen en weer gebel kunnen we toch betalen met de credit card maar dan moeten we wel mee naar het tankstation om af te rekenen……in de bloedhitte. Bijkomstig probleem is dat we de boot niet alleen kunnen laten aangezien we midden in een soort campus beland zijn met allerlei ongure types om ons heen. Taxis komen om deze reden niet verder dan het hek dat enkele honderd meters verderop het omheinde terrein afsluit. Het komt uiteindelijk allemaal goed maar wel op zijn Grieks, ‘No problem’ is wel degelijk ‘a problem’.

We racen weer terug met onze volgeladen boot en komen voor het avondeten weer in Turkse wateren, de rust en veiligheid is weergekeerd.

Na twee weken van drukte in Nederland zijn we met de auto weer terug gegaan met Ed als extra chauffeur. 37 uur onafgebroken rijden brengt ons van Amsterdam weer terug in Fethiye. Het valt achteraf best mee eigenlijk, vooral als er tijdens de lunch in ons 2de thuisland ook nog even de auto voor je gewassen wordt…1 dagje bijkomen en we zijn weer helemaal de oude.
Dat dagje doen we bij Ahmed en nemen tevens afscheid van de Alondra (zij gaan verder op avontuur, zeilend naar India).

Hierna pakken we de draad van het nieuwe plekken ontdekken meteen weer op en toeren richting het Noorden samen met catamaran Carl. De ene na de andere schitterende baai doen we ankerend aan op weg naar Leros. Onderwijl zetten we Ed af in de buurt van Marmaris vanwaar hij al busreizend vanuit Bodrum terugvliegt naar Amsterdam.

In Bozburun kijken we samen met een Turkse jachtbouwer naar zijn in aanbouw zijnde werf. Hij ziet wel wat in ons om te investeren in zijn project…… Wij zijn echter meer geïnteresseerd in het schilderen en lakken van de boot door hem en eventueel voor de winter op het droge leggen. We zullen zien, zijn eerste offerte belooft echter niet veel goeds………..

Op onze weg naar het Noorden komen we ook weer langs Datca waar we in de harde wind voor anker moeten. Voor ons inmiddels een bekend plaatsje en dus bekend terrein. Echt leuk om het nu in de zomer te zien en we kunnen gelijk nieuwe glazen voor de hier gekochte, en in een storm vergane, olielampen scoren. De sterk toenemende wind noopt ons om in het volgende dorp Palamut een dag langer te blijven liggen dan gepland, deinend en wel halen we een slechte nacht door.

Tussen de witte schuimkoppen door hebben we nu Kos bereikt waar we geduldig liggen te wachten op rustiger weer. Met 30 knopen wind en keiharde valwinden langs de berghellingen is het niet verstandig over te steken naar het volgende eiland. We hebben geduld en lezen veel met de huilende wind om ons heen.

Groeten uit verwaaid Kos, Kardamena, draaiuren motor 883,5.

Veel gebeurd…..weinig updates…..het wonder is geschied.

Waar waren we ook al weer gebleven en waar moeten we weer beginnen. Uiteraard maar eerst de bezoekers wetenswaardigheden. Nath, Sjon en kleine Sjonnie-Edward arriveerden in het holst van de nacht. Weer een kleine aan boord betekende ook een grote hoeveelheid koffers en aanverwante zaken. De boot werd behoorlijk volgestouwd maar na wat inregelen kwamen kinderbed, opblaasbad en kinderwagen op de goede plek te staan. Uiteraard was het weer prima de luxe dus we konden lekker varen en veel zwemmen. Langzaam maar zeker komt de watertemperatuur boven de 30 gr.

De nachttocht leek even uit te lopen op een rampzalige aanvaring, maar gelukkig bleek het zogenaamde ‘schip’ een weerspiegeling van een vliegtuig te zijn. Ook een vliegtuig heeft n.l. boordlichten….
Dat we zo dicht langs de kant voeren zodat we de ‘geiten konden voeren’ bleek achteraf gelukkig nachtelijk gezichtsbedrog. Het zag er heel spannend uit maar de ‘track’ op de computer gaf meer dan genoeg ruimte aan tussen wal en schip wat bij daglicht ook inderdaad zo bleek te zijn.
De zoektocht naar een goed stuk touw voor de boot van Nath en Sjon in Amsterdam werd een makkie echter niet het splitsen van het touw met mooie lussen. Dagen werd er geoefend met proef stukjes touw en alle aanwezige kennis in Gocek werd gemobiliseerd. Splitsen is makkelijker dan je zou denken……

Met de komst van Misha en Imke sloeg de crox hype ook in Turkije over. Nadat Wally zijn gekregen, rode, afzichtelijke, maar heerlijk lopende plastic klompen aan iedereen had geshowd maakte de lelijkheid plaats voor de altijd aanwezige hebberigheid. Fethiye en Gocek werden afgestruind voor de ideale kleuren en maat voor de dames en heren.
Het varen was ideaal. Gladde zeeën en lekker windje. Het uitgebreid oefenen van de ‘man over boord’ actie bleek geen overbodige luxe. Zowel met het grote schip als met de inzet van de bijboot liep het niet altijd even geweldig. Met een water temperatuur van boven de 33 gr. hoeft het ook niet allemaal vlekkeloos te verlopen. Het slepen met de bijboot van de Uiver leek maar net te gaan en dat dan ook nog onder ideale weersomstandigheden. Dat geeft dus te denken als het weer wat slechter is……

Uitermate leuk was het feit dat Imke onze grote vriend Carl van vroeger kende. Het was wel even puzzelen wanneer, wie, wat en waar maar uiteindelijk bleek het kwartje te vallen en kenden ze elkaar uit Costa Rica. De wereld is echt heel klein dus.
Zij maakten ook de verjaardagen van Rene en Wally mee bij Ahmed in Seagull bay. Een geweldig eet-, dans-, kampvuur- en muziekfestijn op een van de mooiste plekjes van Turkije.

Linda en Hans hadden besloten niet bij ons aan boord te charteren maar dat zelf te regelen. Hun zeilboot lag vlak bij onze vaste stek afgemeerd. Helemaal goed dus om samen leuke dingen te doen en een beetje mee te zeilen (Wal, Suus durfde niet). Helemaal geweldig was het aanschouwen van hun zeilregatta. Na een wat late start bleek het fanatisme van de zeilmaten de doorslag te geven. Onder luid schreeuwende en toeterende aanmoedigingen van de Uiverstaf kwamen zij net op het allerlaatste nippertje als 1e over de finish. Helemaal geweldig en voor ons als toeschouwers knijpend spannend.


Hun nachtelijke en stormachtige aanlegmanoeuvre aan de gammele steiger van onze vriend Ahmed was een applausje waard. Professioneel werd er in het donker achteruit gevaren, touwtjes vastgemaakt en mooring-line bevestigd. Het werd een heerlijke avond onder de heldere sterrenhemel bij een knetterend kampvuur.

Terwijl Wally in Nederland vertoefde kwam Heleen Suus gezelschap houden in de haven van Fethiye. De hittegolf was inmiddels in volle hevigheid toegeslagen. Temperaturen van boven de 45 gr. waren aan de orde van de dag. Er zat niet veel anders op dan van de bloedhete boot af te gaan en verkoeling te zoeken in zwembaden, scooteren in de warme wind en winderig meezeilen met vrienden.

Vooral dat laatste werd later voor Suus een hele belevenis. De eerste zeilervaringen met Carl en Rene waren dus meegevallen en smaakte eigenlijk naar meer. Toen Heleen na 2 weken bruingebrand en lekker uitgerust was vertrokken vroeg Suus aan buurman Rob of ze mee mocht gaan zeilen met zijn charter van 1 week. Na enige aarzeling nadat hij een voor haar onverwacht ‘is goed’ zei heeft zij de stoute schoenen aangetrokken. Suus overwon haar ‘schuin’ gaan angst en vond het steeds leuker. Hoe schuiner hoe beter.
Een klein wonder was geschied. Uiteraard moet er nu dus een zeilboot komen…..Dat gaat nog heel wat voeten in de aarde geven maar de nieuwe plannen vliegen al weer over tafel. We zullen het allemaal beleven…….

Bij terugkomst van Wally moest er uiteraard weer gewerkt worden. Zonder schaduw was het inmiddels onmogelijk geworden op de boot te zijn. De bestelde bimini (een vaste tentconstructie) bleek klaar te zijn en kon worden gemonteerd. Een middag knutselen in Turks, Engels, Duits en Frans leverde een schitterend doek op waaronder het heerlijk schaduwrijk toeven is. Het is iedere dag volop genieten. Geen brandende zon meer maar heerlijke schaduw en een verkoelend windje.

Om het feest nog groter te maken waren de inklapbare buitentafel en de matrassen voor het buitenbed klaar voor gebruik. We hebben nu dus ons buiten-hemelbed onder de Bimini tussen maan en sterren. Helemaal geweldig.

Half opgeklapt ook nog een soort ‘lounge’ plek….lagge.

Ook een mijlpaal werd de komst van de Fam. Evelein. Zij waren niet alleen onze eerste bezoekers maar ook het 1ste bezoek dat voor de 2de keer langs kwam. Als vanouds werd het weer reuze gezellig. Wij werden vreselijk verwend met heerlijke maaltijden en een afwasser! Even leek het erop of wij zelf op vakantie waren. Uiteraard hebben we alle baaien gedaan en bezwommen, de favoriete nachttocht gemaakt, de zwembaden overvloedig bezocht en een heus Aquapark met ingewikkelde en snelle water-glijbanen uitvoerig getest. Feest dus weer.

Eind van de maand komen we weer even terug naar Nederland aangezien Wally weer opa wordt, inshallah. We gaan dan weer in vogelvlucht bijpraten en van Amsterdam genieten.

Groeten uit Gocek. Draaiuren motor 811, watertemp 33 gr.