Reis- boekings en plannings-organisatie Suus en Wal…..

We krijgen het er druk mee. Het lijkt wel een reisbureau zo langzamerhand. De dagelijkse koetjes en kalfjes gesprekken worden nu heuse vakantie plannings discussies. Spreadsheets, agenda’s, mail, excel planningen, berekeningen en powerpoint presentaties vliegen over tafel. Hoe krijgen we iedereen ingepland zonder al te veel overlap. Het zijn nu onze dagelijkse beslommeringen. Erg leuk dus. Onze ‘buitenkantoren’ doen dus goede diensten, lekker in het zonnetje werken en overleggen. De internetcafés verdienen vermogens aan ons. Lagge wel.

Tussendoor varen we wat rond en genieten in de baaien.


In Fethiye hebben we inmiddels een Hollandse steiger voor ons opgeëist. Carl, Rene, Edith en Bas zijn onze nieuwe buren. Gezellige lui die al wat langer hier rondvaren en dus geweldige verhalen te vertellen hebben. Samen eten, motoren repareren, computers updaten, Ipod bestanden uitwisselen en veel leuke dingen doen. Helemaal goed en de “winter” vliegt voorbij.
Wij zijn de enige die nog een beetje rondvaren en van de mooie dagen genieten. Zij liggen voornamelijk stil….voor ons wel onbegrijpelijk maar goed….

Een bbq bij onze vriend Tolga met de Alegria vrienden slaan we uiteraard niet over. Zijn huis staat even buiten Gocek met heuse citroenbomen erin en een door zijn moeder onderhouden groente tuin. Dus verse groenten bij de bbq, brood en wat vlees. Op zijn Turks en prima in orde.

De onderhandelingen met de ‘carpenter’ zijn inmiddels afgerond en 24 februari wordt begonnen met het leggen van een nieuw teak dek. Dat wordt nog spannend want we blijven op de boot wonen en moeten dus ‘verhuizen’ naar het voorste gedeelte. Hij rekent met 10 dagen, zal wat worden.

Onze Hollandse vrienden hebben ons meegenomen naar een kennis die boven op een berg een villa heeft laten bouwen inclusief zomerhuis en gastenverblijf. Uiteraard met alle denkbare toeters en bellen maar wel met klasse. Onwaarschijnlijk mooi en met een daverend uitzicht over de baai. Als de wind het toelaat springt hij er iedere dag met een parasail vanaf om zich door zijn chauffeur in het dal te laten ophalen. Heel erg lux dus wel….Moet kunnen.

Gelukkig hebben we ook weer wat angstigs meegemaakt. Het werd al een beetje saai. In een volle stormvlaag met stromende regen sloegen we van het anker af. De boot werd opzij geslagen en van zijn anker gerukt. Paniek dus! Motor starten (waar zijn verdomme de sleutels) alles losgooien en wegvaren om opnieuw aan te leggen. Onderwijl fenders tussen de naastgelegen boot houden die door ons werd weggedrukt….. De regen knetterde neer en de wind bleef effe lekker doorblazen. Gelukkig waren al de Hollanders paraat om ons te helpen dus het kwam met veel getrek en geduw weer allemaal goed en de koffie na afloop smaakte goed. Maar wel weer effe schrikken. Te weinig anker…???? Slechte grond…??? 30 meter was te weinig dus en de grond ook niet echt lekker stevig. We liggen nu weer langszij aan de steiger, voelt lekkerder en veiliger.

We wachten nog steeds op een Simrad monteur voor ons kapotte kompas van de autopilot. Dat gaat hier erg op zijn Turks, schiet dus niet op. Koop nooit simrad in Turkije want dat is een drama. Op de boten beurs in Istanbul waren ze niet en de monteurs zijn zelfs met een vergrootglas niet te vinden.
In Istanbul nog wel even Arif (onze eerste Turkse vriend) ontmoet. Gezellig gegeten en gedronken en over de mogelijk toekomstige business gesproken. Dat ik de telefoon ondertussen was kwijt geraakt mocht de pret niet drukken. Dat die zelfde telefoon via onze duitse Alegria vrienden weer bovenwater is gekomen is een te lang verhaal om te vertellen, maar we hebben hem weer terug! Mazzelaars dus.

Voordat de boot definitief in reparatie gaat gaan we nog een beetje socializen. Ja dat kunnen wij inmiddels hier. We gaan gewoon effe een rondje vriendjes en vriendinnetjes doen. Net als thuis. Wat een feest.

Tot nu toe afgelegd: 5579 kilometer in 214 dagen en 575 motoruren.