Uiteraard weer alle autoriteiten aan boord zodra je een touwtje om een bolder hebt gelegd maar dat zijn we inmiddels gewend (zie foto). Alle paperassen en stempels liggen onder handbereik en kunnen tijdens het aanleggen getoond en gestempeld worden. Rustig je boot aanleggen en effe een biertje doen om ‘aan te komen’ is er in deze landen niet bij.
Eindelijk ook eens een marina-shop en zowaar de mogelijkheid te tanken (zie foto).
.jpg)
Het volgende traject naar Nesebar hadden we veel last van dwarse golven. Gelukkig met niet te veel wind maar je wordt er wel gek van en alles schuift heen en weer door de hutten. Alhoewel dat steeds minder wordt, we leren.....! Naar Burgas kregen we een voorproefje wat wind en golven kunnen doen in een paar uur tijd. Rustige ochtend en aantrekkende wind in de middag. Gelukkig echter op de kont dus prima te doen.
De uitklarings-processie van Bulgarije is ook nog een heel circus waar heel veel mannen in pak aan te pas komen en zo nu een dan een vrouw. Interessant is dat de een nog minder weet dan de ander en dat ze dus allemaal te samen steeds minder weten en de verwarring groter en groter wordt. Vragen stellen is dodelijk en kost heel veel tijd…. Ze weten het niet maar gaan het wel uitzoeken…heel aardig dus maar zondetijd. Je blijft dus geduldig en ziet je paspoort van hand naar hand gaan waarbij er altijd aandachtig naar de stempels wordt gekeken. Dan alle formulieren afwerken, met de hand geschreven, vaak in duplo of meer, stempels, handtekeningen, weer een stempel door de handtekening, paspoorten stempels, tax afrekenen. Een door ons zelfgemaakte crewlist is altijd welkom maar wordt gewoon overgeschreven op een eigen stukje papier. Niks kopieën, overschrijven en het liefst met oud niet werkend carbon ertussen. Het in 30 fout meegenomen bootcertificaat wordt of overgeschreven of nog eens gekopieerd. Onze kopie gebruiken ze liever niet. Het laatste ritueel is dan de inspectie van de boot bij het afscheid, uiteraard weer met de paspoorten erbij die net door dezelfde personen zijn bekeken. Ze kijken er nog een keer grondig in of dat ze nog iets heel belangrijks zullen ontdekken en nemen dan vriendelijk afscheid. Nog wel even opschrijven met handtekening en stempel dat je niemand aan boord hebt buiten de crew. Geen Europese unie lijkt ons voorlopig.
Van Burgas een spooky tocht naar de Turkse wateren ondernomen. We hadden uitgerekend dat de wind ons in de kont zou blazen op het cruciale stuk. We waren dit keer goed voorbereid met de weerberichten in de tas en de kaarten bestudeerd. Met gps routes in kaart gebracht begon de dag miezerig zonder noemenswaardige wind. Rond 12:00 uur begon deze aan te trekken tot 3-4. Jammer dat hij uit de verkeerde hoek bleef waaien maar het ging nog. De eerste mogelijke vluchthaven lieten we hoogmoedig aan stuurboord liggen en we stoven op de golven verder. Uitstekende rotspartijen in het water zagen er steeds angstiger uit. De regen werd harder en harder en de wind zette door naar 5-6. Het zicht verminderde ernstig. Schuimkoppen om ons heen en een zwaaiende boot boven op de kammende golven. De boot was inmiddels een ravage, zelfs de ijskast was inclusief inboedel uit zijn behuizing in de keuken beland. Kipfilet en melkpakken slingerden in het rond. Was er redding…..? Ja er was redding in de vorm van een klein haventje vlak na een gevaarlijke rotspartij….diep genoeg…..? breed genoeg….? De branding wierp ons als het ware naar binnen, remmen was niet mogelijk. Aan beide zijden een metertje of 10. Met een op de golven draaiende boot is dat best wel angstig. Als een hobbycat surften we de haven in. Eenmaal achter de pier weer de rust en kalmte van de haven. Anker uit en touwtje aan de steiger.
Eenmaal aangelegd werden we door de borderpolice aangesproken dat we hier echt niet mochten liggen en weer weg moesten de zee op. We hebben dit geweigerd waarop het hele circus weer in werking ging. Uiteindelijk mochten we blijven echter niet op de kant en boodschappen onder begeleiding van de politie. Dit was wel een beetje de limit van ons geduld en uithoudingsvermogen. Gelukkig werd het de volgende dag prima weer en konden in een streep door naar de Bosporus…..Turkije dus. Schitterende tocht met veel gewaggel maar wel onder begeleiding van een groepje dolfijnen. Echt helemaal te gek. Eindelijk waren ze er dan! Nauwelijks te fotograferen overigens (zie foto).
De aankomst bij de monding van de Bosporus is heel spectaculair. Vele enorme zeeschepen liggen voor anker te wachten op toestemming voor de doorvaart terwijl wij daar soepeltjes tussendoor laveren naar de haven. Daar aangekomen werden we zeer vriendelijk ontvangen door 2 mannen die ons hielpen met de touwen. Van het een kwam het ander en we hebben geborreld en bij hun thuis uitgebreid en op Turkse wijze gegeten. Wat een feest en warm ontvangst in Turkije. We gaan ze zeker nog meer ontmoeten op de eilanden.
Groeten vanuit Rumilifeneri (monding van de Bospurus)
Tot nu toe afgelegd: 3950 kilometer in 70 dagen. Draaiuren motor: 387
