Beetje veel pech….einde in zicht

Met onze laatste gasten, de buurtjes, hebben we het weekje wel gehad. Heerlijk weer, dat wel en ook nog veel gezwommen, mede doordat de binnen douche kapot was, maar niet helemaal onbezorgd en vlekkeloos. Na een veelbelovende start en met de ideale kinderstoel van Ikea werd een lekkende waterpomp het eerste probleem dat overwonnen moest worden. Een halve dag sleutelen was nodig om het probleem al improviserend te tackelen. Een nieuwe pakking werd gemaakt van een oude putemmer en de afdichtring van een stukje spin met vulcaniserende tape eromheen! Voorwaar een staaltje van improvisatie talent. Heel erg lang konden we echter niet genieten want 2 dagen later begaf de poelie van de aandrijfas het van de waterpomp (geen koeling) en moesten we terug naar Volos worden gesleept. Gelukkig was daar Carl met zijn catamaran, die wilde de klus wel klaren. Gesleept worden door een zeilboot, gekker kon het niet worden. De overtocht naar Volos werd een hele vervelende. Dwarse golven, steeds meer wind en in het zicht van de haven een windhoos van 9 bft op de kop. We kwamen nog maar nauwelijks vooruit in de schuimende massa en moesten zelfs even met de motor bijsturen, het risico van een kokende motor op de koop toe nemend, om de haven te halen.

Angstige momenten met een zeezieke buuf aan boord en een klein meisje. We hebben het weer overleefd, met dank aan Carl. Terwijl Suus de buurtjes terug naar het vliegveld bracht kon Wally aan het sleutelen met de ondertussen zeer professioneel gerepareerde poulie en aandrijfas. Inmiddels zijn we aanbeland in de laatste dagen van ons Griekse avontuur. Gelukkig kwam Luc nog even langs om wat klusjes te klaren zodat we in ieder geval weer kunnen douchen. We zijn de laatste week weer helemaal alleen in de baaien, het naseizoen is super. De kleine dorpjes zijn ‘toerist-loos’ met af en toe nog een after seizoen genieter dus helemaal lekker. Onze boot heeft nog steeds veel bekijks bij de Grieken en inmiddels ook in het thuisland. In Amaliopoulos kwam een Hollandse gegadigden ons schip bewonderen. Het werd een serieus weekje hard werken om de boot er op haar best bij te zetten en de reparaties op tijd af te krijgen. De presentatie was dan ook prima en wie weet wordt het nog wat. Wij genieten weer extra van ons opgeknapte schip. Overigens worden we regelmatig door de coast-guard gecontroleerd aangezien ze zeggen op zoek te zijn naar een gelijkend schip die in deze wateren dingen doet die niet door de beugel kunnen (smokkel). Dat is vervelend maar ze zijn gelukkig redelijk beleefd en niet al te macho. Foto’s die we gemaakt hadden moesten worden gewist!!!!! Als je de coast guard wilt fotograferen moet je hier een license hebben!!??? Lagge wel….rare luitjes … Op het allerlaatste moment heeft de generator het ook begeven, propeller in de waterpomp gesneuveld!!!! Kan wachten tot het nieuwe seizoen……. Op onze allerlaatste avond aan boord lagen we uiteraard op de mooiste plek van het dorp, helaas echter bleek dit de vaste plek voor de toeristenboot te zijn die er met een uurtje aan zou komen (200 man aan boord). Ineens stond er een Griek voor onze neus die wilde weten hoe lang we zouden blijven liggen…. 1 nacht was ok, hij zou dit varkentje wel even wassen….en inderdaad met veel theater geschreeuw en kabaal stuurde hij de toeristenboot naar een andere plek zodat wij konden blijven liggen (vriendje van hem) ….en ook de afhaal bussen werden omgeleid naar een ander parkeerplek….lagge weer dus…. en ‘s avonds ‘klop klop’ op de deur…..daar was hij weer, nu met een kilo druiven vanuit z’n tuin…..gekke luitjes die Grieken…..we gaan ze missen! Deze week de boot op het droge en ingepakt voor de winter (de bordeaux rode is de onze). Nu via Meteora (kloosters op rotsen), Poros (luc zijn verjaardag), Patras (ferry naar Ancona), Parijs (informeren Arsenal) naar huis. Ook weer zin in. De laatste perikelen en de laatste web-upate. Leuk dat jullie erbij waren. Het was weer een hele gave vaartijd met allemaal heerlijke grote en kleine gasten. Tot in thuishaven Amsterdam. Groeten uit Thiva (totaal gedraaide motoruren 273)

Heel druk, heel gezellig

Deze maand stond in het teken van visite en dus veel drukte en gedoe. Dat is op Skiathos overigens een feest want de landende vliegtuigen kun je bijna aanraken als je op je boot zit. Eerst vlogen Naat, Bruno en kleine Malou in. Daarna Arjan en Marisa uit Nieuw Zeeland, die met een eigen gehuurde boot ons 14 dagen kwamen bezighouden, toen Bas, Mas en kleine Boaz, daarna Heleen en Wieb en als een na laatste Claudia. Een bonte stoet dus. Afhalen van het vliegveld of ferry, koffie op eerste beste terras om effe bij te praten, inchecken met de hele barang in appartement, hotel of boot, huren van auto, jeep of scooter. Het zijn de standard procedures geworden in de afgelopen maand en dan zijn we er nog steeds niet. Heerlijk al die voorbijgangers. Aankomst Heleen en Wieb: Aankomst Bas, Mas, Boaz: En nog veel meer gezelligheid:
> Terwijl Skiathos en de andere eilanden voller en voller lopen met toeristen worden de baaien dus ook drukker en drukker. Soms lukt het nog om een mooi privacy plekje te vinden maar eenvoudig is het niet. Dat komt vooral ook omdat alle Grieken vakantie hebben in augustus, en het lijkt wel of ze allemaal met een grote rubberen dingy onze kant opkomen en op vakantie gaan. Een rubbere speedboot met alles erop en eraan inclusief 1 of 2 grote zware motoren erachter, 2x 150 pk is normaal! Hele gezinnen bivakkeren erop, erg grappig om te zien maar ze pikken wel alle mooie plekjes in de baaien en havens in…… We hebben ook weer angstige momenten gekend met een enorme eiland brand die langzaam maar zeker de idyllische baai waar we lagen in rook en vuur veranderde. Midden in de nacht zijn we geëvacueerd aangezien de situatie te gevaarlijk werd. Blusvliegtuigen kwamen er aan te pas om de zaak onder controle te krijgen. Heel triest, wel buitengewoon spectaculair. Een volle dag zijn ze met 2 blus-vliegtuigen en een blus-helicopter bezig geweest om de zaak te blussen. Een probleempje met een water lekkende uitlaat dreigde een voortijdig einde aan onze reis te maken. Een doorgeroeste las bleek de oorzaak. Doordat deze helaas op een onmogelijke plaats zat moest de hele douche eruit worden gesloopt. Na drie dagen slijptollen, lassen, zagen, trekken en duwen met Griekse profs varen we weer en zijn de herstelwerkzaamheden begonnen……ff geen binnendouche dan maar. Tussendoor hebben we ook nog een zeer gefortuneerde Italiaan ontmoet die een werkelijk schitterend huis heeft in een even schitterende baai. Hij wist ons de mooiste plekjes in de baai te wijzen. Hopelijk gaan we hem en zijn vrouw nog eens ontmoeten in Rome. Langzaam maar zeker komt ook de eindplanning in zicht. Het zoeken naar een goede en betaalbare winterstalling is in volle gang. Nog 5 weken dan zijn we weer thuis…we zullen de zonsondergangen missen, de mooiste tot nog toe. Groeten uit Volos

Ertussenuit voor een beetje vakantie

Twee trouwerijen stonden in juni op het programma….nummer een in Polen en de tweede in Litouwen, Kaunus. We besloten er 2 weken vakantie van te maken. Het werden 2 fantastische weken. In Polen gaat het trouwen om heel veel wodka, een 24 gangen menu, opgediend tussen 1800 uur en 0400 uur, en heel veel dansen tussen de gangen door. Ook hier kennen ze dus die ‘Hollandse’ polonaise….gek word je ervan tenzij je genoeg wodka toasts hebt gedaan….. In een schitterend slot met in ridderstijl verkleed personeel vond de happening plaats. Daarna moesten we 500 km verder naar het Noord-Oosten reizen voor de volgende bruiloft in Kaunus (Lithouwen). Met ons geleende ‘offtheroad’ monster trokken we de Mazurie in, het duizend merengebied in het Noord-Oosten van Polen. Een soort miniatuur Middenlandse zee gebied met sterke gelijkenis van 40 kagerplassen en westeinders naast elkaar. Schitterend! Honderden mini zeilbootjes met veel te veel Polen erop cruisend over de meren en rommelend in allerlei kleine haventjes. Die stellen overigens weinig voor maar het is er reuze gezellig en nog redelijk kleinschalig. Er liggen inmiddels wel grote plannen voor uitbreiding van de haven en boten capaciteit. Wij konden al geen bootje meer krijgen. De meren zijn door kanalen en mini sluizen met elkaar verbonden. Gaaf om het sluizen weer eens van dichtbij te zien. Het werd een dejavu. Ineens waande we ons weer even in de kleine sluisjes van de franse kanalen. We hebben ook tussendoor nog even een historisch stoom-treinreisje gemaakt. Was een beetje een tourist-trap aangezien stoom was vervangen door diesel en het allemaal een beetje lang duurde. Maar als afwisseling van het autorijden prima. We hadden besloten om het kleinste weggetje offtheroad te nemen om de grens met Litouwen te passeren. Dat was vlak bij het drielanden punt. Alleen om Rusland staat nog een hek, Polen en Lithouwen hebben geen hekken en prikkeldraad meer. Maar we werden toch aangehouden en licht gecontroleerd. Jammer, we dachten ongemerkt binnen te komen…… In Lithouwen draaide alles om de bruiloft van onze dierbare James. Er was een voltallige Hollandse delegatie uitgerukt om dit festijn bij te wonen. Kaunus bleek een leuke behoorlijk gerestaureerde stad. Met name het oude centrum is de moeite waard. Restaurants zijn prima in orde en de kwaliteit van het eten is gewoon goed. Dit hebben we dan ook uitvoerig kunnen testen tijdens de uitgebreide feestelijkheden. Een schitterend resort voorzien van alle toeters en bellen even buiten de stad werd onze 2 daagse trouwlokatie. Ook de Lithouwers hebben de traditie dat bij een trouwerij enorm veel gedronken moet worden. Voor de rest van 2009 hebben wij dan ook meer dan genoeg gedronken en eigenlijk ook wel gegeten. In hoog ‘segway’ tempo hebben we ook nog even Vilnius gedaan, de tweede stad van Lithouwen. Een fantastische stad met een schitterend historisch centrum. Met behulp van onze rijdende step mobielen, de segways dus, konden we in snel tempo bijna alles even doen.



Zo’n segway is een gave ervaring. Wel even wennen maar dan rij je er zo op weg en probeer je meteen al wat tructjes uit. Achterover leunen is achteruit rijden en voorover hangen is vooruit rijden. Helaas waren ze begrenst dus we konden maar maximaal 20 km per uur, maar wel helemaal geweldig. Terug op de boot was alles nog bij het oude vertrouwde. Ankers hadden het prima gehouden tijdens onze afwezigheid dus we konden vlot inpakken en weer op stap naar de Sporaden. In Poros, inmiddels ons tweede ‘vaar-home-adres’, zijn we gestopt voor onderhoud, reparaties en eindelijk weer eens de dingy geschrobd. Als favoriete uitje hebben we op aanraden van Luc het klauteren door de rivier onder ‘Devils bridge’ door in Poros ontdekt. Je wordt zeiknat maar het is meer dan de moeite waard. Daarna weer door aangezien ons bezoek eraan komt. Paradijselijke baaien en eiland stranden hebben we weer ontdekt, in azuurblauwe wateren gezwommen en zowaar een echte brug met stroming en getij moeten doen in Halida. Dit behoeft wat uitleg. Wat in Italie de commedia de l’arte is, is in Griekenland de Griekse Tragedie. Een brug gaat namelijk echt niet zomaar voor je open hier, nee daar zijn heftige procedures voor, veel papierwerk, euros, uitvoerige planning en overleg met de autoriteiten. Nadat we uiteindelijk de port-police hadden gevonden om ons aan te melden voor de doorvaart kregen we de mededeling van een alleraardigste dame ‘ of we maar even van 2200 uur tot 0400 uur standby willen blijven op kanaal 12 van de marifoon’…. of dat het de normaalste zaak van de wereld is dat je de hele nacht in touw bent voor een simpele doorvaart. En dan op het moment surpreme (0130 uur ‘s nachts) chaos en gedonder…….Het marifoon kanaal staat dan roodgloeiend met veel gepraat en vooral verwarrende berichten. Alle schepen worden omgeroepen en in volgorde van doorvaart opgeroepen. Dat loopt in het donker meteen mis en gaat nergens over. Het is ook niet duidelijk wie eerst mag, noordzijde of zuidzijde. Lichten op de brug branden niet, verkeerd of zijn stuk….chaos alom. Alle captains doen gewoon wat ze denken dat goed is en het loopt best wel gesmeerd allemaal ondanks de protesten over de marifoon van de verkeersleiding. Echt lagge……en het komt natuurlijk allemaal gewoon goed. We hebben ook nog lang getwijfeld of we er niet onderdoor konden. Na veel navraag bleek hij 3.55 m hoog te zijn…….zou heel misschien net kunnen……toch maar niet dus. We blijven een paar dagen in Halida voor een korte onderbreking naar huis. Tijdens onze afwezigheid zijn Marije,Hylke en Mirthe op onze boot aangekomen. Bij onze terugkomst uit Nederland werden we dus begroet door onze gasten op onze eigen boot. Leuke ervaring wel. Daarna met de hele familie op weg naar Skiathos. Eerst de Bimini op want de temperatuur loopt heel erg op (36 gr.) De eilanden geven meer verkoeling dan het land. Vooral de avonden zijn zalig. Overdag is het zwemmen en opdrogen en weer zwemmen. Zelfs ook nog even in een natuurlijke heetwater bron die in zee uitkomt gezeten……heerlijk warm. Mirthe bleek een echt boot-kind. Geen last van de golven en slapen als een roos op het motor geronk. Het verkeer tussen de eilanden en de vaste wal gebeurt overal met de ferries. Sommige eilanden houden er echter een eigen water taxi centrale op na. Wie een middag niets te doen heeft kan hier uren zitten kijken naar het af en aan racen van de bootjes. Fantastisch was de ontmoeting met een enorme groep dolfijnen. Wel een halfuur bleven ze rond de boot springen en spelen.
Helemaal geweldig. Overigens zijn de Grieken net Turken…..heel aardig en vriendelijk en ze helpen je met alles wat je ze vraagt…en dat laatste is belangrijk. Je moet ze wel eerst wat vragen, dan komen ze vanzelf los. Ons avontuur op de scooter zonder licht vermelden we even ter illustratie. Midden in de nacht reden we over de hoofdweg van Skiathos zonder licht. We hadden wel wat fiets-nood-lampjes opgehangen maar die voldeden niet in de ogen van de ons aanhoudende motoragent. Hij sommeerde ons te stoppen en vertelde dat het ‘very dangerous’ was om zonder licht te rijden. Ja dat is zo, maar het licht is kapot!’ we moeten naar de harbour/port.’ Ok. Follow me! Riep hij met strenge gebiedende stem. Wij in de rats achter hem aan en dachten dat we opgebracht werden naar het verderop gelegen politie bureau. In Nederland is het meteen dokken en heb je mazzel als je je rijbewijs mag houden, zo niet in Griekenland…..we kregen geen bekeuring maar een heuse escorte voor de laatste 6 km naar de harbour! Lagge toch…..gezellige lui die Grieken. Groeten vanaf Skiathos. (een echte aanrader)